*

ayrılık yarınlarını yaşayan ve elvedaların sakınan, ürkek penceresi. nedir bu yıldızlardan uzak günler? tek başına yürünen günler, soğukluğuna, uzaklığına katlanılan günler, bir kerede terkedilen günler. ve ilişince ırağa gözlerin neden bir damla kan, biraz gözyaşı güzelim orkideleri mahveden? yalnızlık soloları susmayan sokağım, ıssıza dönüyor yüzü günün. ve iki ucu kapatılmış sokağımda kim bilir hangi komşum, çoğul bir yalnızlığa taşınma telaşında. hani iliştirmeyecektik yakamıza, karanfili? oyunbozanlık yapmayacaktık hani? izlemekle yetinilecektik güya penceremizden, dünyayı.

yüzümü gürül gürül bir nehirde yıkadım, sevgilim.  sırtımı dayayıp, ihtiyar bir çınara, evvela tütünü öptüm dudaklarından. bir niyet daha sardım, bir iyilik daha bıraktım göğe sebebsiz. şimdi seninle yaşayamadığımız bu saadeti, ve kavuşamayan şu ellerimizi ne yapmalı? gözlerimi kapatıp sonra yalanlar tasarladım; güzel bir lunapark düşledim, değişen bir şey yokmuş meğer soluksuz bu göğün altında. dudak dudağayız şimdi seninle, bu geceleyin dünyasında. bir şekilde apayrılar dünyasında. seni şimdi, hiç düşünmesem. seni hiç yaşamasam. sen ki hiç oralı değilken. bu coğrafyanın baharları çabucak biter sevgilim, bu coğrafyada yaşamak kâr değil dedim. asla değil.