günlerimiz savrulurken avuçlarımızdan, günlerimiz ne pahasına? uzayıp gidiyor yollarımız; zulümden, kanımız akıyor, kanımız tekmelerle, yumruklarla. ancak yürümesini bildiğimiz bu yolları, yürüdüğümüz bu yolları haydutlar kesmiş. silahlar, dinamitler patlayacak yine. üzgünüm yine büyük vurgunları üstleneceğiz, bile isteye önümüze düşecek bakışlarımız. hep çamurdandır, yollarımız bundan, hep bitmeyen bir gecedir sonu. saat kadranları, uyurgezerlik ve telkin. gerçeğin karamsarlığı karşısında, yalnızlığımız bizimdir. yalnızlığımızı ancak benzer yalnızlıklarla çoğaltırız. rüzgâr yalnızlığını ıslıklarla kutluyor.