*

ı. dağıldı koroları gecenin, ıslıkları dindi ve sessizlikleri bir anda şairane hisleri bir anda üryan bir gerçeklikle tam ortasında, bu yaşamak doğrusu üzerinde, çözülüp kavuştu bulanık ırmağına. ben, hazin bir ömrü yeğlerdim, yitik bir yaşamak eğrisini, kader bellerdim. fakat bu yaşamak benim değil, onların. onlara taş olanların, duvar olanların. bir hayatları olmayacak çünkü yolları hep yokuş. bir hayatları olmayacak, sürekli dert koşacakların. ben, ıstıraplar içerisinde bir yediveren, dağ eteklerinde onlar, koparılan. ıı. elleri bir yangına sular taşıyor bu yangını ki onlar başlatmadı, bu yangını başlatanlar memnun. bu yangın onları da yakacak. bilmiyorlar. bugün, bunca kötülüğe karşın eskimeyen bir slogansa, insan kalabilmek. bugün veriliyorsa ekmek için mücadele ve hâlâ grevler ve en haklı direnişler, sürüyorsa, sürüyorsa kavgamız, sürüyorsa yaşamak, yaşamak ama hiçbir yaşamak, insanlığımızı unutturama...