*

seni bir yıldız gibi gökten  söken bendim. şuramda sustukça kaybolan ilk öpüşlerim. işlemesi soluğa çalan ses, gitgide Hüsna, sonu gelmez hülyam, hatırlar mısın? bilmiyorum ama bir önemi vardı her hatanın. uzak bir yaz gibi çok uzak bir ömre. utancım. yakarış çiçeği gibi kayıpsız atlatıyorum, bu kışı da. evvela hayalleri, sesi, lekeleri veya kilitleri unutmalı, anahtarları. sonra İstanbul’u. sonra bu yangını. unutmalı mı? biliyor musun? bugün tertemiz bir ölüm biçti İstanbul bana. ödünç bir güzellikle acıyı devşirilmiş bir acıyla hayatı taklit ediyorum. korkuyorum biraz. turnasız bir gök, yanlış bir yangın, çaresiz bir posta kutusu, benim bir heyecanla uyandığım bayram sabahları göğsümde taşıdığım illegal bir rozet gibi uhrevi bir bozukluğa sahip olma nedenim, uzaklaş benden. akıp gidiyor güzelliğin, farkında mısın? yetirdikçe önemini, koyu bir amonyak çiçeği gibi hayli güç bir uğraşa dönüşüyor seni tanır gibi ya...

sapasağlam kadehleriyle işte Beyoğlu’nun ayyaş yıkmaz kaldırımları, dilimizde dünden kalma bir ıslık… dramatik kavak yelleri; “nasılda devirdik” diye böbürleniyor yılları. içim sıra uzanıp giden dağları, kuşları, kardelenleri, gösterişim korkudan mı? sevgilim, senin niyetin görmek mi? hissetmek mi? -sevgilim istersen, bırakıp serseriliği öpüşelim. kırık bir bahardı, bak işte o da gelip geçti. derinse, derininden, yaraları mazinin, şefkatse bak kırlangıçlarda döndü. ister anla ister yadsı, gölgesi yetmiyor aşkın. ikimize de. inanmıyorum. inanmıyorum. inanmıyorum. bağırmak istiyorum. yaşadığımız bu, aşk değil. anlamak istiyorsun, sevgilim, şöyle ki; bir çocuk olsaydım, ben ilkin sarıya açardım avcumu, sonra sana. gençsin sevgilim. gençsin. henüz geçirilmemiş günlerini. defne hazır bir ay parlıyor gözlerinde felaketler önlemiş bir Mesih. asit kusan hısım hıncıyla, hercümerç yekpare bir şehir suru. gençsin sevgilim, g...