o gözler ki izlerdi bizi geceleri, bizi söylerdi bazı. susup; yalnızlıklar yazar, yalnızlıklar söylerdi bazen. paramparça bir şiirdi söylediği, gecelerin koynuna ürkütmeden bıraktığı hatıraları. iyi şiirler unutulur. kötü şeyler, kavimler gibi göçüp gider mi? ağzından düşmezdi küfür, soğumazdı ihaneti. solup gitmekler yok yere değildi onun için. bu ürkeklik, övünç değildi. böcekleri severdi. böcekleri eğilip yalnızlığından öperdi. dağları, çiçek açmış dağları ve evleri. sımsıcak evleri özellikle. şimdi şuracıkta sımsıcak sarılsam kendime, şehrin bütün sokakları bana çıkar derdi. bu yalnızlık beceriksiz. bu yalnızlık garabet. hissettirmeden çıkmaza giden bir yol, bu ipince, pamuktan yolu bu umuttan yolu durmaksızın sığdırmıştı yüreğine. sandım, durmaksızın sandım, felaketler bir gece sürer. fırsatımız olmuyor ki solmasın karanfiller.