ı. belki sen gidersin... parmak uçlarında koşarak elvedalara. yıllarca suskun bir ırmak gibi ölümlere, yalınayak. güzlerin soluk birer biber sarmaşığı, yükseliyor göğsümün tütmeyen bacalarından. gövdesi kirece boyanmış bir söğüdün, yaprakları intihara sürüklenmiş. bir hançer, hançer gibi tek seferde kesmiş parmaklarını gökten. ıı. bir gün ellerinden tutacağım. bir gün mutlaka; gözlerine yatırdığın uzaklara dolanan hüzün sarmaşıklarını bozacağım. çıkaracağım bu kan mevsiminden seni bekle yükselsin gökte ay… bekle taşsın tufanları gövdemin… ııı. fısıltıları okşayan soluğunu duyayım yeter, havalansın hemen saçlarım şakaklarımdan. bir yenilgi ağıtı hüküm sürsün, dönsün evlerine dünyanın bütün yorgun geceleri. bugün dünya çekilir bir yer olacak. bugün sen doğacaksın ve tüm sürgünlerim son bulacak.