“bütün sigaralarımı dağıttım
İstedim ki şu, yeni yıl seremonisi bitsin.
istedim ki ıstıraplar çekmeyeyim artık.
yılın son günü, mutlu yıllar anne.”
ı.
hangisi senin çocuğun, değildi anne?
söyle hangisi, en çok onunla, paylaşmam şekerimi
en çok onu sevmem.
hangisiydi?
oyuncaklarımı en çok hangisi kırdı anne?
söyle onunla bir daha konuşmam.
ıı.
anne beni biraz sever misin?
yatırır mısın göğsüne bir daha.
bir şeyler söyler misin? anne bir şeyler.
söz seni ninnilerdeki anneler gibi düşleyeceğim.
anne bugün yazmayı söktüm.
onur madalyalarım, kurdelem
anlatamadığım çocukluğum ceplerimdeyken,
kulaktan kulağa, hep yanlış,
bu da ilk yazdığım cümlem -kadar yalan cümlem;
-anne beni biraz daha doğurmaz mısın?
ııı.
gece yıllardır gider-gelir
acılarımı çiğneyip çiğneyip tükürür.
anne beni ıstıraplı gecelerde bırakıp,
kim gidiyor kundağımda bir notla.
-dokunmayın ona, o benim çocuğum değil.
söyle ona anne, n’olursun söyle
beni bir daha terk etmesin.
ıv.
sana bir gün, çiçekler toplayacağım anne.
kimsenin dokunamadığı o yakamoz çiçeklerini
kimsenin bilmediği o bahçelerden.
ama senin çiçek nakışlı bir vazon var mıydı?
v.
uyan anne!
bütün beyazlar hatalı.
uyan anne! artık hatalı.
Yorumlar