ı.
bütün güzel günlerin sonu,
bir çırpıda geldi.
zemheri çöktü yüreğimin orta yerine.
dallarını sardı bahar,
o ulu sevdadan çınarın.
saçlarıma beyazlar doldu,
yollarım yoruldu,
bitti bütün savaşlarım ve kaybettim ben.
şiirin şimdi en zor yeri,
kaybetmek kendini
ve bazen
kendini affetmek suçunu işlemek
kendi başına.
ıı.
ismini hatırlayamadığım bir çocuğun,
yüzü beliriyor gözlerinde.
yüzün,
aşksız geçirilmiş bir koca kış.
gölgesiz bir yaşamı seçişin,
söyle kaç hayat eder şimdi.
artık hava erken kararıyor.
beyazında bir renk olduğu anlaşılıyor.
ben sana,
senin kendine güvendiğin kadar
güvenebilirim, istersen.
ve zaman değil
ben koparıp içimden
sana verebilirim,
yaşamak çiçeğini.
yoksa insan her yere bakıyor,
hiçbir şey görmüyor.
aşkı bilmiyor, geçiyor zaman.
ııı.
eksile eksile kaldım bu kadar.
bak kaldım bu kadar.
anla işte
tamamla beni kendine.
perdeyi aralayan rüzgâr,
bir yol açsın bana nolursun.
yüzünü eskitse zaman,
ben yine tanırım seni inan
gülüşünden.
yine gelirim hiç gitmemiş gibi koynuna,
gözlerinden ayırmadan gözlerimi.
ıv.
benim yalnızlığım bana.
yabancı
ve vebalı.
sadece yalnızsın sergen,
abartma.
ölümlerden ölüm beğenme vakti bu sergen.
niye uzun sürdü ki zemheri.
v.
tanrı yalnızlığından yarattı insanı.
veya insanın yalnızlığı
yarattı ve yıktı tanrıyı.
bilmiyorum ki
belki ben deliyimdir.
olabilir.
kendini şair sanan biriyimdir,
rüyalarımı yazıyorum belki,
size şiir diye yutturuyorum.
bilmiyor bile olmayabilirim belki.
insan insanı görmez ki öylesine dersem,
bulmaz şıp diye sevdayı dersem,
inanırım ben bile belki.
gel seninle dağlara kaçalım.
canım sıkılıyor burada.
Yorumlar